De tanka (kort gedicht) behoort tot de oudste vormen van de Japanse poëzie. Het is de klassieke Japanse dichtvorm bij uitstek, waaruit naderhand de haiku ontstaan is als een zelfstandige vorm van de drie aanvangsregels. De tanka beheerste in hoge mate de Japanse poëzie vanaf ca. de zevende tot de vijftiende eeuw. Dat was vooral het geval aan het keizerlijk hof. Rond 1900 kende de tanka een belangrijke heropleving door de integratie van westerse invloeden.
De tanka is een rijmloos gedicht van 31 lettergrepen, verdeeld over vijf versregels volgens het schema 5-7-5-7-7. Vooral in niet-Nederlandstalige tanka’s houdt men het weleens bij minder lettergrepen.
De tankadichter gebruikt graag suggestieve natuurbeelden om intense ervaringen of emoties te verwoorden en aldus de lezer te ‘raken’. De tanka is dan ook veel persoonlijker en lyrischer dan de haiku. |